خواص و كاربرد سلنيوم آلى در درمان آرتروز

درد در ناحیه دست

سلنيوم چيست؟

سلنيوم يكى از مواد معدنى اساسى و ضرورى است كه در تأمين سلامتى انسان و حيوان نقش مهمى دارد. اين عنصر را در سال 1817 شيميدان سوئدى به نام‏Jons Jakob Berzilius كشف كرد و نام آن را سلنيوم (الهه ماه-Selene ) گذارد.

عنصر سلنيوم معمولا در اغلب خاكها وجود دارد و از طريق ريشه جذب گياهان مى‏شود و از راه خوراكيهاى گياهى كه به مصرف خوراك انسان و موجودات زنده مى‏رسد وارد بدن مى‏گردد.

چون انسان موجودى همه چيز خوار است (گوشت‏خوار و گياه‏خوار) عده‏اى فكر مى‏كردند مقدار سلنيوم لازم، از طريق گياهان و ساير فرآورده‏ها به بدن مى‏رسد، ولى اين نظر درست نيست زيرا در مناطق زيادى از جهان، خاكهاى زراعى از نظر سلنيوم فقيرند و در نتيجه گياهانى كه در اين خاكها مى‏رويند فاقد مقدار كافى سلنيوم براى بدن انسان‏اند.

تا قبل از سال 1957 اهميت سلنيوم در دانش تغذيه به قدر لازم شناخته نبود و سلنيوم در رديف مواد مغذى ضرورى و اساسى بدن محسوب نمى‏شد. ولى در آن‏ سال براى اولين بار دكترKlaus Schwarz اين عنصر را به عنوان يك ماده مغذى اساسى و ضرورى براى بدن حيوان معرفى كرد و پس از آن حدود 16 سال ديگر طول كشيد تا بررسي هاى ديگرى نشان داد كه اين عنصر از عناصر ضرورى و لازم براى سلامت كامل انسان نيز هست. اين شناسايى ابتدا براى اولين بار در دانشگاه ويسكانسين توسط دكترJohn Rotruck و همكارانش به عمل آمد كه طى تحقيقاتى نشان دادند كه عنصر سلنيوم در مولكولهاى يك آنزيمى به نام‏[1](GPX) جذب مى‏شود و اين آنزيم براى حفظ و حمايت گلبولهاى قرمز و جدار سلولها، در مقابل آثار خطرناك پروكسايدهاى‏[2] محلول، لازم و ضرورى است.

به‏طور خلاصه عنصر سلنيوم از ضد اكسيدكننده ‏هاى بسيار مؤثر است. اين كشف مانند نورى بود كه معلوم و روشن ساخت چرا سلنيوم انسان را در مقابل سرطان و عوارض قلبى و آرتروز و پيريهاى زودرس حفظ مى‏كند.

اثر سلنيوم در مبارزه با آرتروز

اولين گزارشهايى كه دانشمندان در مورد آثار مثبت سلنيوم براى كاهش درد آرتروز دادند در سال 1980 منتشر شده است و متعاقبا اين اظهارنظرها تحقيقات متعدد و گسترده‏اى در نقاط مختلف جهان انجام گرديده كه در همه آنها در مورد آثار مثبت سلنيوم روى ناراحتيهاى آرتروز مهر تأييد گذارده شد. يكى از اين تحقيقات را در اسكانديناوى دكترDr .U .Tarp انجام داد. اين محقق با همكارى عده‏اى ديگر از دانشمندان نمونه‏هاى خون 87 نفر بيمار مبتلا به آرتروز روماتيسمى را گرفته و مقدار سلنيوم موجود خون آنها را باهم مقايسه كردند. در اين مقايسه كمترين ميزان سلنيوم متعلق به بيمارانى بود كه مبتلا به شديدترين نوع آرتروز روماتيسمى فلج‏كننده بوده و مدتهاى درازى اين ناراحتى را داشته‏اند. درحالیكه بيمارانى كه مبتلا به آرتروز روماتيسمى ملايمى بوده و مدت كوتاهى اين عارضه را داشته‏اند مقدار سلنيوم خون آنها بالاترين مقدار در بين 87 نفر بوده است ولى به‏هرحال مقدار سلنيوم موجود در خون اين گروه از مقدار سلنيوم موجود در خون افراد سالم كمتر بود.

در موارد متعددى از سلنيوم براى درمان آرتروز روماتيسمى استفاده شده است.

در مورد عده‏اى فقط سلنيوم بتنهايى و در عده‏اى ديگر مصرف سلنيوم توأم با ويتامينهاى ضد اكسيدكننده‏ ها نظير ويتامين و و و تزريق گلبول سفيد خون تجويز شده است. گزارشهاى نتايج تمام اين روشهاى درمانى آثار مثبت درمان را نشان داده است ولى نتايج استفاده از سلنيوم و ويتامينها و تزريق گلبول سفيد از همه بيشتر موفقيت‏آميز بوده است.[3]

تنظیم و نشر : گروه کرویا www.keroya.ir

[1] Glutathione Peroxidase -GPX

[2] Soluble Peroxide پروكسايد در شيمى به تركيبى گفته مى‏شود كه بيشتر از اكسيدهاى معمولى، داراى اكسيژن باشد نظير آب اكسيژنه(H 2 O 2 )

[3] مير حيدر، حسين، معارف گياهى، 8جلد، دفتر نشر فرهنگ اسلامى – تهران، چاپ: هفتم، 1385 ه.ش.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *